Geografija
Sarajevo - glavni grad BiH i njeno administrativno, kulturno i obrazovno središte je smješteno na prostoru Sarajevskog polja. Sarajevsko polje se nalazi u unutargorskoj depresiji, okruženoj planinama Bjelašnicom i Igmanom na jugozapadu, Trebevićem na na jugoistoku i srednjim planinama i međudolinskim rtovima na sjeveru i sjeverozapadu. Prosječna nadmorska visina Sarajevskog polja je oko 500 m. Najmanja nadmorska visina je na prostoru Reljeva, dok se prema jugoistoku nadmorska visina povećava. Najzapadnija tačka polja je na 180°16' istočne geografske dužine, što odgovara položaju naselja Blažuj. Krajnja istočna tačka je na 180°27' istočne geografske dužine (Benbaša), a najsjevernija tačka je u naselju Reljevo na 430°53' sjeverne geografske širine. Najjužnija tačka se nalazi južno od Vojkovića na 430°47' sjeverne geografske širine.

Demografija
Grad Sarajevo čine četiri opštine: Centar, Novi Grad, Novo Sarajevo i Stari Grad. U toku 1948-1991. godine broj stanovnika Grada povećao se od 116.099 na 361.735 ili preko 3 puta. Povećanje je ostvareno velikim doseljavanjem. U Sarajevu je živjelo 52 odsto onih koji nisu rođeni u samom Gradu. Bošnjaci su 1991. godine bili zastupljeni sa više od polovine gradske populacije. U opštini Novo Sarajevo su imali relativnu a u ostalim opštinama apsolutnu većinu. Većinska vjerska pripadnost: islamska vjeroispovjest (49,3 odsto), pravoslavna (29,8), katolici (6,7). Prema Deytonskom sporazumu 56,2 odsto Grada i 98,5 odsto njegovog stanovništva iz 1991. godine pripadalo je Federaciji BiH. Republici Srpskoj: 43,8 odsto gradske teritorije i 1,5 odsto gradskog stanovništva. Razgraničenje sarajevske aglomeracije: Federaciji BiH 64,3 odsto teritorije i 94,5 odsto stanovništva, a Republici Srpskoj 35,7 odsto teritorije i 5,5 odsto stanovništva. Područje sarajevske aglomerecije koje se nalazi u Federaciji BiH konstituisano je kao Kanton Sarajevo, a četiri njegove opštine (Centar, Novi Grad, Novo Sarajevo i Stari Grad) kao grad Sarajevo.

Godine 1998. promijenila se demografska slika grada Sarajeva. Broj stanovnika (274.526) je manji za preko 26 odsto. U strukturi stanovništva pojavila se nova kategorija - raseljena lica, zbog čega domicilno stanovništvo više ne predstavlja isključivo gradsku populaciju. Udio domicilnog stanovništva je nešto iznad dvije trećine (67,3 odsto). Procenat Bošnjaka znatno se povećao (78,3 odsto). Promjenila se i starosna struktura - populacija Grada je postala starija (djeca do 14 godina 14,4 odsto, srednja grupa 15-64 godine 67,9 odsto i stariji 65 i više godina 17,7 odsto).

Sarajevo, grad na kulturnoj raskrsnici svijeta
Njegova savremena kulturna aktivnost, u značajnoj mjeri oblikovana je prema onome što joj je prethodilo.

Sarajevo je imalo tu sreću da se u svojoj šest vijekova dugoj historiji, na raskrsnici istočnih i zapadnih, sjevernih i južnih kulturnih tokova, duhovno obogaćuje i nadograđuje. Njegovo bogato kulturno naslijeđe i kontinuitet, i pored viševjekovnih palitelja i razaratelja, zgarišta, svježih rana i humki, otvara uvijek i iznova veliki broj pitanja u duhovnom i kulturnom životu grada.

Grad, jedinstven i neponovljiv, kakav je Sarajevo, u stanju je prepoznati svu uzvišenu ljepotu u razlikama i svo duhovno bogatstvo u osobenosti drugoga. To jedinstveno iskustvo želimo podijeliti sa ostatkom svijeta. Svijest o nama samima, kao dijelu svjetske kulture i tradicije, snažno je prisutna.

Sarajevo je grad koji čuva autentičnost, znanu privlačnu osobenost, a da istovremeno ne iznevjeri ni nužnost jednog savremenog središta ljudsog života. O tome njegovi neimari i ljudi imaju stalno povoda za razmišljanja i djelanja, jer ovaj grad doista ima šansu da bude i muzej minulih epoha, izložba romantike prošlosti, orijentalnog daha naročito, a da ne izgubi ni korak u dinamizmu sadašnjice niti pogled na konture dalje budućnosti.

Istorija Sarajeva
U Bosni, u dolini ispod Trebevića, prije pola milenija, nastao je grad čije ime znači dvorac u polju ili polje oko dvorca.

Bosanski sandžakbeg Isabeg Ishaković na lijevoj obali Miljacke podigao je taj dvorac sagradio ćupriju i osnovao čaršiju.Tako su postavljeni i temelji gradu koji se nalazi na razmeđi Istoka i Zapada gdje su se preplitale mnoge kulture i civilizacije, grada za kojeg u jednoj vakufnami Isabega stoji da je "Cvijet među gradovima, grad gazija i boraca". Prošlost sarajevskog kraja seže do mlađeg kamenog doba (četiri hiljade godina unazad) i prvih poznatih butmirskih stanovnika koje će naslijediti Iliri, Rimljani, Germani, Slaveni, Osmanlije, Austrougari do današnjih naroda Bošnjaka, Jevreja, Hrvata, Srba i ostalih njenih građana.Odjeci i uticaji antike i mediterana, Orijenta i Zapada kao i geografska lokacija na putu od Narone do Stambola pomogli su Sarajevu da se formira i razvija. Ovom mjestu se posrećilo da od srednjovjekovne naseobine izraste u orijentalni šeher, a kasnije u moderni evropski grad. Vjerovanja ljudi koji su ovdje živjeli išla su od mnogoboštva, bogumilske hereze, katoličanstva, pravoslavlja, islama, judizma, pa sve, moglo bi se reći ateizma, zasnivala su se na filozofiji tolerancije i zajedništva. Svi oni ostavili su tragove materijalnog i duhovnog stvaralaštva čiji su svjedoci butmirska keramika, mozaici, stećci, nišani, tabije, hanovi, mostovi, profani i sakralni objekti i drugo. Kulturna baština Sarajeva je riznica koju krase srednjovjekovni i orijentalni rukopisi, ikone i ornamentika, nakit i oružje, pokućstvo, današnja raznovrsna umjetnička ostvarenja itd. Sarajevo je prošlo kroz historijske periode starog srednjeg i novog doba, odnosno period srednjovjekovne bosanske države, osmanski, austrougarski i jugoslovenski period. Ratovi i požari kao stalni pratioci ovog grada mjenjali su njegov lik, ali se on uvijek ponovo uzdizao i postajao ljepši i veći.

Istorija Sarajeva duga je više vijekova, tačnije rečeno, naselja na ovom mjestu sežu jos u doba neolita, pa preko Ilirika, rimskog perioda i vremena bosanske samostalnosti od oblikovanja samog grada krajem XV i početkom XVI vijeka. Tada, u doba ruske vladavine, započinje život ovog grada. A zatim se Sarajevo u svom neravnomjernom i čudljivom razvitku suočavalo i sa bezbrojem nedaća i slasti uspona, sa poteškoćama i iskušenjima, izlazeći, ipak, ka novim horizontima, otvarajući vidike ka svjetlostima koje nisu onemogućili ni njegova prirodna stiješnjenost zagrljajem bregova ni ostale, ne manje teške i brojne prepreke koje su obilno donosili vrijeme i događaji.

Dugo i mnogo vremena trebalo je da protekne od drvenih vremena butmirskog neolita, ilirskih naseobina duz Debelog brda i rimskih legionarnih zaposjedanja ljekovitih ilidžanskih termi do spomenutog nastanka grada u doslovnom smislu te riječi. Nastavši kao feudalna varoš u preiodu osmanlijske vlasti nad Bosnom i Hercegovinom, Sarajevo je tek imalo da doživi svoje dramatske časove, ispunjene bezbrojem događaja, stvarnošću svoje egzistencije i ljudi koji su u njemu boravili. Ali, tako je, od samog početka, nagovještena zajednička sudbina ljudi i grada, koja sa bitno novim sadržinama traje i danas, sudbina zajedničkog života što je pomogao da se ljudi zajedno održe na samo fizički, ma koliko samo po sebi i to često bilo mučno, već i duhovno, u svojoj trajnoj žudnji za slobodom i u borbi za nju.

Djeluje to možda i paradoksalno, ali Sarajevo danas ima i odlike jednog velegrada sa svim svojim atributima, i čari jedne slikovite varošice sa svojim neponovljivim osobenostima. To je onaj poseban šarm, koji stalno privlači u Sarajevo bezbroj putnika, gdje svako može naći vidike i pejzaže za sebe. Sarajevo je, zna se, relativno mali grad, naročito u poredenju s metropolama, ali mu je iznimnošću duhovnog, istorijskog i prirodnog pejzaža ime postalo poznatije i čuvenije od mnogih velikih svjetskih centara. I ne samo zbog atentata iz 1914. godine, što je bio povod za prvi svjetski rat, koji je potresao svijet, izrazivši neke odlike svojestvane ovom gradu: njegov slobodarski poriv i bunt, kao zajedničku temu njegovih ranijih i docnijih pjesnika i boraca, neustrašivost dječaka koja je na istoj ravni sa avanturom. Ali, stvari ne bi bile tipične za Sarajevo da je cijela istorija ovoga čina u rasvjetljenju dovedena do kraja. Poput niza krupnih tema kulturnog i istorijskog nasljeđa, i ovaj događaj izranja iz povjesti sa dosta neotkrivenih pojedinosti, ali ipak kako nezaobilazna svjetska činjenica. Pripadnici Mlade Bosne, poeti, fantaste i zavjerenici slobode u doslovnom smislu te riječi, nisu bili, kako se nekad misli, pripadnici jedne koherente organizacije, nego sudionici jednog slobodarskog načina mišljenja, te tradicije koja tada nije niti započinjala niti se atentatom završavala. U ovom poetskom simbolu, jednoj metafori u stvari, valjda je odgovor istrijskim dilemama. To ima širi duhovni značaj ne samo za čin tih mladića nego i za odlučnost stanovnika ovog grada. Ta je riješenost borbe za slobodu docnije mnogo puta snažno i široko iskazana.

U poređenju sa nekadašnjim Sarajevom grad je danas oko četiri puta veći po broju stanovnika, a njegova prostranstva ne samo proširena nego i izmijenjena. Ostale su neizmijenjene jedino ljepote široko poznate sarajevske okoline: snježne planinske ljepotice Jahorine, Trebevića, Igmana i Bijelašnice obraslam gustom borovinom, mnogih drugih turističkih područja i mjesta koja su pravi dar prirode. Pa i ona su, uz sačuvanu draž, postala dostupnija i ugodnija zahvaljujući preduzimljivoj i spretnijoj ljudskoj ruci.

Ljepoti Sarajeva, daju bogomolje različitih konfesija, sa otkucajima časovnika u neizjednačenim intervalima vremena, koji noću muklo i tajanstveno odzvanjaju. Neobična bjelina muslimanskih grobalja, turbeta i nišana na njima, na padinama bregova, kao dio jednog pejzaža što izgleda kao namjerno umjetnički oblikovan a ne samo proizvod nekog slučaja. Kupole mnogih građevina iz turskog vremena, stotinjak džamija i njihovih minareta što se u ovom krajoliku izdižu kao estetski, a ne samo graditeljski, istorijski ili religiozni simboli. I tako, sve dalje, duž obala i mostva rječice sa imenom Miljacka, koja je više jedan od simbola grada nego stvarni sadržaj u ljetnim danima, do razlivenih prostora mnogih naselja, tog mravinjaka što tek nagovještava svoj izgled, često svedenih samo na jednostavno satnovanje.

U ovom sklopu izražena je i tema umjetničkog i kulturnog stvaranja u Sarajevu. Riječ je o djelima pripadnika svih naroda i narodnosti koji žive tu. Ona izražavaju slobodu i individualitet svakog od njih, ali, podjednako, i vezanost za svoje tlo, najbolje tradicije zajedničke istorije borbe za potvrđivanje sopstvenog bića. To stvaranje u literaturi, likovnoj umjetnosti, filmu, teatru, muzici, arhitekturi duboko je sraslo sa zavičajnim motivima, nasljeđem i ljudima, ali ide dalje ka savremenim, opšte-ljudskim i složenim problemima čovjeka uopšte. Ovo sretno prožimanje nacionalnog i univerzalnog doprinijelo je da se stvaralaštvo većeg broja umjetnika sa ovog tla snažno potvrdi u redu najviših vrijednosti u zemlji, a nekih i u svijetu, to je poseban fenomen koji svoja izvorišta ima u novoj stvarnosti Sarajeva, u sudbinskoj povezanost.

A takav grad je Sarajevo.